DA LI IMA SLIČNOSTI? Istorijske paralele između delovanja KPJ i savremenih studentsko-blokaderskih pokreta

Do danas gotovo niko u javnom prostoru nije postavio pitanje da li postoje sličnosti između rada i delovanja KPJ/KPS (Komunističke partije Jugoslavije i Srbije) i savremenih studentsko-blokaderskih pokreta, koji već petnaest meseci sprovode proteste i blokade širom Srbije.

Na prvi pogled, ovo pitanje može delovati neozbiljno ili čak zlonamerno. Međutim, kada se istorijske činjenice sagledaju bez ideoloških naočara i kada se uporede metode, ciljevi i posledice delovanja – paralela postaje više nego očigledna.

TRI FAZE DELOVANJA KPJ

1. KPJ u Kraljevini Jugoslaviji – ilegalno i po nalogu stranog faktora

U periodu Kraljevine Jugoslavije, KPJ je bila ilegalna organizacija, koja je delovala po direktivama Kominterne iz Moskve. Njeno funkcionisanje bilo je strogo konspirativno: partijske ćelije, kuriri, tajne poruke i potpuna anonimnost rukovodilaca.

Zadatak Kominterne bio je jasan – rušenje državnog poretka, svrgavanje monarhije i razbijanje Jugoslavije, proglašene za „tamnicu naroda“.

Zanimljivo je da se komunistička ideologija najpre i najviše primila na univerzitetima, naročito Beogradskom, i to među omladinom iz bogatijih slojeva, dok je radnička klasa bila znatno manje zastupljena, a seljaštvo gotovo uopšte.

Među najistaknutijim ideolozima KPJ koji su delovali u Srbiji – Moša Pijade, Edvard Kardelj, Vladimir Bakarić, Josip Broz Tito – gotovo da nije bilo Srba.

2. 27. mart 1941. – manipulacija narodom i svesno izazivanje katastrofe

Državni udar 27. marta 1941. godine, koji su izveli kraljevski vazduhoplovni oficiri uz finansijsku podršku Velike Britanije, komunisti su dočekali kao „dar sa neba“.

Organizovali su masovne demonstracije, prvenstveno u srpskim gradovima, koristeći omladinu i parole poput:

• „Bolje rat nego pakt“

• „Bolje grob nego rob“

Svesni kakva će nemačka odmazda uslediti, komunisti su ipak gurali narod u sukob, jer su im razaranje Srbije i srpska krv bili sredstvo za ostvarenje cilja – slamanje monarhije i srpskog faktora, kao najveće prepreke komunizmu.

U trenutku izbijanja rata, KPJ je imala svega oko 4.000 članova, ali je vešto iskoristila Narodnooslobodilačku borbu, formirajući partizanske jedinice mahom od Srba, često van Srbije.

Istovremeno je u Srbiji izazvan krvavi građanski rat, čije su posledice bile pogubne po srpski narod.

3. Period nakon 1945. – komunistički teror nad Srbima

Posle 1945. godine uspostavljen je komunistički režim terora, naročito u Srbiji. Bez suđenja ili uz montirane procese, streljano je gotovo 100.000 Srba, mahom intelektualaca, domaćina i uglednih ljudi koji nisu prihvatali komunizam.

Načelnik OZNE za Srbiju, Slobodan Penezić Krcun, priznao je Dobrici Ćosiću da su mu ruke „umrljane srpskom krvlju ne do lakata, već do ramena“.

Srpska pravoslavna crkva bila je sistematski ponižavana:

• ubijani su i maltretirani sveštenici,

• crkvena imovina je oduzeta,

• u portama manastira napasana je stoka.

Donet je i zakon o zabrani povratka srpskih izbeglica na Kosovo, dok slične mere nisu primenjivane prema drugim narodima u SFRJ.

Granice republika iscrtane su proizvoljno u Jajcu, uz jasnu politiku:
„Slaba Srbija – jaka Jugoslavija“.

Sedamdesetih godina Srbija je dodatno oslabljena podelom na:

• AP Vojvodinu,

• AP Kosovo i Metohiju,
  dok je ostatak degradiran u tzv. „Centralnu Srbiju“.

SAVREMENI STUDENTSKO-BLOKADERSKI POKRET – VEĆ VIĐEN MODEL?

Poslednjih petnaest meseci Srbija svedoči studentsko-blokaderskim protestima, koji su započeli nakon tragičnog događaja u Novom Sadu.

Protesti su se brzo proširili:

• fakulteti su blokirani,

• odluke se donose u tzv. plenumima,

• nema imena, nema odgovornosti, nema formalnog rukovodstva.

Sve se odvija ilegalno i anonimno, ali uz obilatu finansijsku i logističku podršku iz inostranstva – upravo iz onih zemalja koje su Srbiji istorijski bile neprijatelji.

Podrška dolazi i iz Hrvatske, dok se održavaju veze sa albanskim političkim strukturama na teritoriji Kosova i Metohije.

NAPADI NA DRŽAVU, CRKVU I DRUŠTVO

Tokom protesta:

• pale se stranačke prostorije,

• napadaju se politički neistomišljenici,

• javno se poziva na linč i ubistva državnog vrha,

• sve češće se govori o građanskom ratu.

Svež je primer izjave reditelja Gorana Markovića, koji je javno rekao da u Srbiji „mora doći do građanskog rata“.

Napada se teritorijalni integritet Srbije:

• zagovara se otcepljenje Vojvodine,

• autonomija Sandžaka,

• delegitimizacija Kosova i Metohije.

Na udaru je i Srpska pravoslavna crkva, posebno patrijarh Porfirije.

ČAČAK – SIMBOLIKA PREZIRA PREMA TRADICIJI

Na dočeku Pravoslavne Nove godine u Čačku, blokaderi su:

• ometali koncert,

• gađali grudvama pevačicu Anu Bekutu,

• vređali pravoslavni praznik nazivajući ga „orgijanjem za Božić“.

Parole poput „Srbija mora da stane“ i pozivi na generalne štrajkove jasno pokazuju cilj – usporavanje i destabilizaciju Srbije.

Pravosuđe je, po mišljenju mnogih, sve to posmatralo blagonaklono.

SLIČNOSTI ILI IDENTIČNOST?

Na kraju se nameće pitanje:
Da li su današnji blokaderi ideološki naslednici komunista – njihova deca i unuci?

Formalno – sličnosti možda i nema.
Suštinski – po pitanju odnosa prema Srbiji, oni su identični.

Prst.rs